Janusz Antoni Sanocki
Biografia
Janusz Antoni Sanocki urodził się 5 marca 1954 w Nysie. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące Carolinum w Nysie w 1973 roku i studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w 1979 roku. W listopadzie tego samego roku podjął pracę w Fabryce Pomocy Naukowych w Nysie. Następnie był zatrudniony w Nyskim Przedsiębiorstwie Budowlanym i Opolskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego nr 1. W 1993 roku zaczął kierować lokalnym tygodnikiem Nowiny Nyskie.
W 1977 był działaczem Duszpasterstwa Akademickiego w Krakowie oraz kolporterem wydawnictw niezależnych. Według Encyklopedii Solidarności od 1977 do 1979 był członkiem PZPR. W 1980 należał do założycieli NSZZ Solidarność w Nysie. Kierował MKZ Ziemi Nyskiej, był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów związku w Gdańsku. We wrześniu 1981 współtworzył i stanął na czele nyskiego Klubu Służby Niepodległości. Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 został internowany, przebywał w obozach internowania w Opolu, Grodkowie, Kamiennej Górze, Głogowie, Nysie, Uhercach. Zwolniony został 10 grudnia 1982, zaangażował się w podziemną działalność wydawniczą.
W 1985 za działalność opozycyjną aresztowany, skazano go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W 1986 inicjował powstanie jawnej regionalnej struktury związkowej – Tymczasowej Rady Regionalnej NSZZ Solidarność Śląska Opolskiego. W 1989 brał udział w obradach Okrągłego Stołu w zespole polityki mieszkaniowej, w tym samym roku w okresie wyborów wspólnie organizował kampanię Solidarności w województwie opolskim. Wycofał się następnie z działalności związkowej.
W 1990 utworzył nyski Komitet Obywatelski, który wygrał pierwsze wybory samorządowe w Nysie. W 1991 został członkiem Kongresu Liberalno-Demokratycznego, w latach 1992–1993 należał do Unii Polityki Realnej, z listy której bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski w wyborach parlamentarnych w 1993. W tym samym roku wycofał się z partyjnej aktywności i założył lokalne stowarzyszenie Liga Nyska. Od 1994 do 2006 był radnym rady miejskiej w Nysie, a w latach 1998–2001 sprawował urząd burmistrza Nysy (odwołany w trakcie kadencji przez radę miejską po nieuzyskaniu absolutorium). Był delegatem strony polskiej do Parlamentu Euroregionu Pradziad siedzibą w Prudniku. W 2006 został wybrany do rady powiatu nyskiego. Od listopada 2006 do marca 2007 był członkiem jego zarządu.
Nie należąc do partii, w wyborach parlamentarnych w 2007 kandydował do Senatu w okręgu nr 20 z ramienia Ligi Polskich Rodzin (zajął 13. miejsce). W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bez powodzenia ubiegał się o mandat europosła z ramienia Prawicy Rzeczypospolitej w okręgu Katowice. Pełnił funkcję pełnomocnika okręgowego tej partii w Opolu. W wyborach samorządowych w 2010 i 2014 uzyskiwał reelekcję do rady powiatu z listy Ligi Powiatu Nyskiego. W wyborach parlamentarnych w 2011 został kandydatem Prawa i Sprawiedliwości do Senatu w okręgu nr 51. Po ujawnieniu przez media wypowiedzi dla białoruskiej telewizji, PiS wycofało poparcie.
Zaangażował się w działalność ruchu związanego z Pawłem Kukizem oraz w jego kampanię przedwyborami prezydenckimi w 2015. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku otworzył listę wyborczą zorganizowanego przez niego komitetu wyborczego wyborców Kukiz’15 w okręgu opolskim. Uzyskał mandat posła VIII kadencji, otrzymując 15705 głosów. Nie został przyjęty do klubu parlamentarnego Kukiz’15 i pozostał posłem niezrzeszonym. W sierpniu 2019 objął funkcję przewodniczącego nowo powstałego koła poselskiego Przywrócić Prawo. W wyborach parlamentarnych w 2019 z ramienia komitetu o tej nazwie bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora X kadencji z okręgu nr 51. W 2020 pełnił funkcję prezesa Nyskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego.
W 2020 prokurator w Opolu przedstawił mu zarzuty związane z incydentami z sierpnia i października 2019: zniszczenia mienia Urzędu Wojewódzkiego w Opolu, naruszenia nietykalności funkcjonariuszy publicznych oraz naruszenia miru domowego w związku z odmową opuszczenia biura delegatury Krajowego Biura Wyborczego w Opolu. Polityk nie przyznał się do ich popełnienia.
Krytykował działania rządu Prawa i Sprawiedliwości w walce z pandemią COVID-19, twierdząc, że COVID-19 jest medialną manipulacją społeczeństwem i doprowadzeniem do strachu i paraliżu wszystkich na całym świecie. Zmarł wskutek COVID-19 w szpitalu w Kędzierzynie-Koźlu 7 grudnia 2020. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Nysie.
Syn Bronisława i Stanisławy. Był żonaty z Elżbietą.
Odznaczenia: W 2001 odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. W 2017 odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej. W 2016 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności.