Hans Guido Mutke

Hans Guido Mutke (ur. 25 marca 1921 w Nysie, zm. 8 kwietnia 2004 w Monachium) – niemiecki pilot lotniczy. Podczas II wojny światowej służył w Luftwaffe. Początkowo latał w jednostce myśliwców nocnych Messerschmitt Bf 110. W marcu 1945 został przeniesiony do III eskadry EJG 2 (III./EJG 2), stacjonującego na lotnisku Lagerlechfeld, w celu przeszkolenia na dzienne myśliwce odrzutowe Messerschmitt Me 262. Pierwszy lot na Me 262 odbył 5 kwietnia 1945.

9 kwietnia 1945 Mutke wykonywał kolejny lot nad Innsbruckiem samolotem Me 262 numer 500071 – „Biała 3”. Lecąc na dużej wysokości ponad 12 000 m, otrzymał radio informujące, że startujący kolega jest atakowany nad lotniskiem przez P-51 Mustang. Mutke wykonał gwałtowny nurkowy manewr, ale jego Me 262 zaczął wibrować i kołysać się; prędkość na wskaźniku osiągnęła 1100 km/h. Po lądowaniu okazało się, że skrzydła były zdeformowane, a niektóre nity odpadły.

Po wojnie, po pierwszym potwierdzonym przełamaniu bariery dźwięku przez Chucka Yeagera w 1947 roku i pogłębionych badaniach, Mutke doszedł do wniosku, że 9 kwietnia przekroczył barierę dźwięku. Jednakże, przekroczenie bariery dźwięku przez Mutkego nie może być jednoznacznie potwierdzone; efekt mógł być buffetingiem. Testy fabryczne Me 262 sugerowały prędkość poddźwiękową 0,86 Ma w locie nurkowym, a 950 km/h było zabronione. Nie wiadomo, na jakiej wysokości i czy doszło do przekroczenia dźwięku.

Po wojnie Mutke pracował jako pilot cywilny w Boliwii, a następnie został ginekologiem. Zmarł 8 kwietnia 2004 w Monachium podczas operacji zastawki serca. Jego ciało po śmierci zostało poddane plastynacji i przekazane na cele wystawy Body Worlds organizowanej przez Gunthera von Hagensa.